Ebedî mi sandın ki, yaşadığın saltanat?
Kibrini, nefsine, nasıl da inandırmışsın...
Söyle; Rahmân'dan izinsiz, kim olur, kol kanat?
Ne yazık ki, kendini, makamla kandırmışsın...
Sîman, oldukça sinsi; emellerin çok çirkin;
Sanki senin ecdâdın, bir şeytanın atası.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta