Kendi kendine hiç sebepsiz gülümseye bilmekti belki de mutluluk…
Gökyüzünde kanat çırpan kuşlar kadar özgürdüm.
Rüzgâr saçlarımı okşuyordu ve ben hiç olmadığım kadar mutlu bir çocuktum.
Ayaklarım yerden kesilince ben rüzgârla öpüşüyordum ve işte o an ben mutluydum...
Ağır ağır çıkacaksın bu merdivenlerden
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak
Ve bir zaman bakacaksın semaya ağlayarak
Sular sarardı yüzün perde perde solmakta
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta
Devamını Oku
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak
Ve bir zaman bakacaksın semaya ağlayarak
Sular sarardı yüzün perde perde solmakta
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta




mutluluk belki de yanı başımızdadır da göremeyiz.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta