Salıncak Şiiri - Barış Kaya

Bir bulut gibi göçüyordum sana,
Bir ağaç gibi kök salıyordum zamana.

Sesleniyordum,
adını rüzgâra bırakarak,
sessizce, usulca.

İkindi vaktiydi.
Bir parkın en sakin köşesinde,
salıncak gökyüzüne değecek gibi sallanıyordu.

Yaz vaktiydi;
güneşin acele etmediği,
akşamın henüz uzak olduğu bir vakit.

Daha çok zaman vardı;
söylenecek sözlere,
susulacak anlara.

Ve en güzeli…
Bir de sen vardın.

Bulut maviliğinde,
ağacın serinliğinde,
güne yakışan bir şiir gibi.

Sesim,
sesine asılı kaldı.

Bir de çocukluğum hala sallanıyor o salıncakta..