Saçlarımın her teli bir zehirli sarmaşık
Zihnimin koridoru, kördüğüm ve karmaşık.
Duvardaki çiçekler, canlanıp bana bakar
İçimdeki nehirler, tersine doğru akar.
Tencereler kaynıyor, içinde bin bir keder
Bu dünya kadınlığı, bir çırpıda yok eder.
Ütü bastım ruhuma, düzelsin diye sızım,
Günden güne silindi, yeryüzündeki izim.
Tuz yerine acıyı, serptim her bir aşa ben
Dönüştüm bu evdeki, dilsiz, sağır taşa ben.
Bir kibrit çaksam şimdi, tutuşur mu hatıra?
Sığar mı bu cinnetim, birkaç cılız satıra?
Gölgesiyle konuşan, dilsiz bir gölgeyim ben
Ruhunu gurbet bilen, yorgun bir bölgeyim ben.
Radyoda çalan sükut, çığlığımdan daha tok,
Gidecek bir yerim yok, dönecek bir yerim yok.
Bir gölge bıraktım duvarda asılı kalsın,
Beni sormayın artık, toprak muradın alsın.
Kayıt Tarihi : 18.3.2026 21:48:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!