Saklambaç Şiiri - Ali Saye

Hayatım hep yorulmaktan mahvoldu,
Kaybettiklerime yanmaktan…
Düşeni kaldırmaktan,
Kendimi toparlamaya vakit bulamadım.

Hayatla hep saklambaç oynadım,
Duygularımı sakladım, acılarımı susturdum.
Başkasının yarasını buldum,
Kendimce sardım, kendimce iyileştirdim…
Ama bir türlü kendimi bulamadım.

“Aman o iyi olsun…”
“Aman şu mutlu olsun…”
“Ben bir şekilde toparlarım,” dedim.
Meğer en büyük yanılgım buymuş.

Herkes anlattı acısını,
Duygusunu, hüznünü, kaybını…
Anlatan anlatana.
Ama kimse dönüp sormadı:
“Ne oldu sana?”

Kimse,
“Bugün de sen anlat…” demedi.

Oysa ne çok kayıp vermiştim…
En başta içimdeki çocuğu,
Sonra içimde kalan sevgiyi,
Sonra duygularımı…
Ve en sonunda
kendimi kaybettim.

Şimdi sorsanız,
Ben her zaman iyiyim.
Yorulmak nedir bilmem.
Düşsem de kalkarım,
Kırılsam da belli etmem.
Hep güçlü dururum.

Çünkü ölümü tadanlar
Bazen ölümsüz gibi yaşarlar.
Kalplerini unutur,
Kendilerini sustururlar.

Ama saklambaç bitti, dostlarım…

“Dostlarım” dedim…
Özür dilerim.
Sizin dostluğunuz
Meğer sadece size kadarmış.

Benim her şeyim kendimmiş…
Ama benim
Hiçbir şeyim olmamış.

Derler ki hayatın saklambaçı
İnsan ölünce biter.

Ben çok kez öldüm…

Gören olmadı.