Sakil Şiiri - Ömer Altun 2

Uslanmayan şâkidir gönlün yollarında gönlüm
Sağarken gözlerimden gözlerin hüznünü
Sükûtlarım serpilir yapraklara
Gama ram oldukça rüzgâr diner alabora olur gün
Rıhtım kelebek kanatlarında ebru
Devir daim işlerinde hasret paslı hançer
Katrede hapsoldu mehtap
Dil ilmik ilmik yamalı
Yanaklarımda dudak resminden patikalar
Ruhum ahuzarlın...

İçimin karanlık yanlarından seraplarınla doğar gün
Sensiz c'anıma sakil duruyor gönlüm
Bandırdıkça ruhumu hasretine çiçek açıyor kirpiklerim
Ellerim sevgili ısınmıyor gün ışığında
Mehtabı sorsan gölgende karanlık
Tadı yok zamanın
Küheylanların ayağı kesildi yurdumdan
Kuşlar kanatsız
Ben sensiz
Sen bensiz...

Kavuşmak ıstıraplı denizde sana çalkalanıyorum
Bocalarken mevsim aralarında imreniyorum dökülen yapraklara
Yüreğimden gözlerime beceriksiz gözyaşları döküyorum
Aynalar diyorum sevgili sensiz buruşturdu tenimi
Oysaki dokunsan simama yorgunluğum sonlanacak
Sen yoksun ya boğuldu tebessümlerim bir avuç gama
Gel de dağılsın göğümün kara bulutları
Bürünsün tırtıllar kanatlara
Bitsin bu çılgın bekleyiş
Bu kabirsiz azap…