Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Beni yokluğunla ateşlere attığını..,
Varlığınla heyecanlandırıp,
Vücut nehirlerimde..,
Kan damlalarımın,
Bahar selleri gibi
Coştuğunu, koştuğunu..,
Gökkuşağının renkleri ile resmet.
Enver Ertürk
çok güzel...belli ki, en içten duygularla bir çırpıda ifade edilerek,bembeyaz kağıtlara umut olması temennisiyle düşmüş bir eser...kutlarım.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta