Şairlerden bana kalan Şiiri - Ahmet Gürkan

Şairlerden Bana Kalan
Bugün Aşık Veysel’in gözünden baktım sana;
Gönül gözümle gördüm, toprağa sadık yar gibi.
Cemal Süreya tadında yaklaştım satırlara;
Her harfinde bir aşk, her dizesinde bir sevda izi.
​Özdemir Asaf’ın şiirleri gibi baş ucumda tuttum seni;
Yalnızlık paylaşılmazdı ama sen paylaşılan en güzel kalabalıktın.
Ahmed Arif’in devrim kavgası gibi yüce bildim;
Onurumla, inancımla ve zincirleri kıran sabrımla sevdim.
​Ve... Nazım’ın memleket hasreti gibi özledim;
Mavi bir umutla, parmaklıklar ardındaki hürriyet gibi...
​Attilâ İlhan gibi sisler bulvarında aradım seni,
Yağmurlu bir gecede sevmekten korkmadan.
Turgut Uyar ile bir "Göğe Bakma Durağında bekledim;
Dünyanın tüm gürültüsünü susturup sadece seni dinledim.
​Edip Cansever gibi "Yerçekimli Karanfil"i bıraktım eline,
Eksilmesin diye ruhunun o derin rengi.
Bedri Rahmi’nin "Karadutu" gibi nakış nakış işledim;
Seni sevmek, bir memleket türküsü söylemek gibiydi.
​Sonunda Ahmet Hamdi gibi "ne içindeyim zamanın, ne de büsbütün dışında";
Seninle geçen her saniyeyi, sonsuz bir rüyanın içine hapsettim.

Ahmet Gürkan