Kastamonu üniversitesi öğrencisi
Ey! gökyüzü, nedir? sendeki ölü gibi durgunluk.
Çöken zifiri karanlıkta bitmek bilmeyen sükut.
Gece karanlığında duyulur inceden bir çığlık.
Karanlıklar altında mahkûm onlarca yaşanmışlık.
Bak! sonsuzluğun simgesi olan bu semaya.
Hayat savurdu ıssız kuytuya.
İçimde kalan onca duyguya.
Vurmadı bir gün içten dışa.
Hayal mi? gerçek mi? Bilemedim.
Sardı hayalin yanı başımda.
Rüzgar eser serin serin
Yaralarım pek bir derin
Bıktı usandı bu gönül
Yeter artık çektiklerim
Hasret kaldım ben o yare
Senin elindeki bütün herşeyi zaman mı kopardı
Yoksa herşeye kendi açısından bakan insanlar mı
Tükendiği yerde bırakır insan umudunu, hayallerini
Yaşamaya dair her neyi varsa geride bırakır
Dünün yarını belirsizdir artık senin için
Pervane misali döndüm durmadan
Dinmez feryadım ona varmadan
Ah etti bu can yanan ataştan
Vuslata varılmaz hiç yanmadan
Bırakacak bir şey kalmadı sana
Kaldı ruhumuz sonsuz hayata
Onunla avunduk hiç olmasa
Vardı gayemiz meçhul diyara
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!