Sahne Şiiri - Elif Karadaş

Elif Karadaş
24

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

Sahne

Sen unutsan da, ben unutmayacağım
Beni kor ateşlere atıp atıp gidişini
Karanlık ıssız sokaklara, çıkmazlara sürükleyip
Orda öylece yalnız başıma kalışımı
Başıma açtığın bu aşk illerinin, yüreğimi
Gün be gün maffedişini
Sen affetsen de bu son ve tek gidişimi
Ben asla affetmeyeceğim hayatımı alt üst edişini

Zannetme ki, biter bu öfke aşk nefrete gebe
Yıllarımı heba ettim, şiirlerimi sana köle
Söyle ne gördüm bi dolu acı tecrübe
Neden diye sordun mu hiç kendine
Neden böyle apansız çıkıp gitti diye
Çok sevmekten, çok yanıldım, çok yandı canım
Sanmıştım sendin ruh'eşim, sendin kolum kanadım
Çok yükseğe uçmaktan yerle bir oldum çakıldım

Bu yüzden unutmayacağım, besleyeceğim öfkemi
Yaşamadan ölmeyeceksin sende benim çektiklerimi
Her defasında nasıl yücelttiysem göğe çıkardıysam seni
Şimdi biraz da, oku, dinle, gör kinimi
Sen hiç bir zaman görmedin, duymadın, bilmedin
Üç nokta adı altında üç maymunu oynadın dimi
Şimdi gör bak oyunun en can alıcı sahnesini

....

Elif Karadaş
Kayıt Tarihi : 24.6.2020 21:51:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!