Sahil Şiiri - İlyas Payas

Hatırlar mısın azizem,
Ömrümün mahşerî kalabalığının sefil yalnızlığında
Bir cemre gibi düşmüştün kurak topraklarıma.
İlk baharda bulutlara uzanan,
O dev kavak ağaçlarının yaprak hışırtıları gibi,
Öyle huzur ve öyle aşkla...

Öz vatanından uzak ve mahzun göçmen kuşlar gibi.
Gönlüm düştü yoluna bir göç vakti.
Sana çırptım kanatlarımı yorgun ve asil bir duruşla.
Hani öyle huzur, öyle bir aşkla...

Sanki bütün şansımı kullanıp seni bulmuş gibiyim,
Sen canımın yanı yöresi, evi gibisin.
Topraklarıma saçılmış bir tohum ol, haydi çatla.
Hani öyle huzur dolu, öyle bir aşkla...

Ey gönlümün sultanı, canımın canı.
Azaba düçar gönlümün ruh-ı revanı.
Solumun eşsiz âb-ı hayatı, iç beni yudumla.
Hani öyle huzur, öyle bir aşkla.

Ey kurak topraklarımın gonca gülü,
Can evine ateş salıp pervane ettin bülbülü.
Sana öter o meftun ruhla.
Öyle huzur dolu, öyle bir aşkla.

Mavi bir hülyada bulsam seni,
Bir deniz kıyısında kursam fakir hanemizi.
Dursa zaman, sadece sen ve ben olsak.
Koysam başımı dizine, sen bana kitap okusan.
Olsa gönlüm ruhuna revan...

Nereden başlasam bir türlü bilemedim,
Seni hangi hayale sığdırsam,
Ver elini, sahilinde gezinelim.
Aşk denizinde ayaklarının altındaki bir kumsam.

Hayalinde bir sahil kasabası,
Her gece kıyısında dolansam,
Denize fısıldayıp zaman zaman,
Sen mehtaba, ben sana uyansam.

Anlatsam güzelliğini hırçın denize,
Güzelliğinden utansa, dalgaları kırılsa.
Derin bir nefes alıp baksak yakamoza.
Kulağımıza o mahur beste çalınsa...

Çayımızı ellerinle sen demlesen.
Ben o mahmur gözlerini izlesem.
Dünyanın en güzel tınısını sende dinlesem.
İlk günkü kördüğümle,
Öyle huzur dolu, öyle bir aşkla.

İşte sevgilim, dilimdeki düğüm çözülse,
Yansa bütün kalemler, mürekkebi dökülse.
Güneş ufuktan kızılca görünse.
Ben yine seni anlatmak isterim, bu başka.
Öyle huzur dolu, öyle bir aşkla...