Safiye Sultan / Samyeli Şiiri - Baki Ortak

Duydum ki…
Safiye Sultan hastalanmış.

Bir fısıltı dolaşıyor sokak aralarında,
kimi “Sultan” diyor,
kimi “Samyeli”…
Adı değişse de ağırlığı aynı,
eski bir sarayın duvarlarından sızan
ince, kırık bir ah gibi.

Adı geçince susuyor rüzgâr,
kapılar gıcırdamayı unutuyor.

Safiye Sultan…
Safiye Samyeli…
Biri tarihin künyesi,
biri bugünün yankısı.

Adı bile bir devrin yorgunluğu.
İhtişamla örülmüş bir yalnızlık,
ipek perdelerin ardında saklanan
bin ahın toplamı.

Kimi tahtta büyümüş,
kimi alkışların ortasında;
ama yalnızlık
ikisine de aynı dilden konuşmuş.

Duydum ki hastalanmış…
Belki de hastalık değil bu,
yüzyılların yükü çökmüş omuzlarına.
Altın tahtlar soğuk olur,
ışıklar da üşütür insanı.
Taçlar ağırdır başa,
ün dediğin de.

Güç dediğin şey,
insanın içini en çok üşüten kıştır.

Bir hekim çağrılmış,
nabzını tutmuş zamanın.
Atmış mı, atmıyor mu
devletin kalbi diye bakmış.

Bir başka hekim de
Samyeli’nin nefesini dinlemiş belki,
“Yorgunluk,” demiş,
“birikmiş hayat.”

Oysa kimse sormamış
Safiye Sultan’ın yüreği
hangi sızıyı gizler diye.
Kimse sormamış
Safiye Samyeli’nin
kaç gülüşü yarım bıraktığını.

Hastalığı bedende ararlar hep,
oysa bazı acılar
ruhta iltihap yapar.
Ne şurup söker onlara
ne dua yetebilir bazen.

Bazen alkış susmalı,
bazen tarih konuşmamalı;
insan kendini duymalı.

Belki de bir aynaya bakmıştır Safiye Sultan,
gençliğini aramıştır çizgiler arasında.
Belki Samyeli,
ışıkların önünde durup
kendi gölgesine bakmıştır ilk kez.

Bir zamanlar hükmettiği aynalar
şimdi yüzüne gerçeği göstermiştir.

Duydum ki sesi kısılmış…
Buyruklar fısıltıya dönmüş.
Şarkılar yarım kalmış belki,
sözler boğazda düğüm.

Bir zamanlar “ol” dediğinde olanlar
şimdi susmuş.

İktidar, hasta bir kelimedir çünkü;
şöhret de öyle.
Sonu mutlaka yalnızlıkla biter.

İsimler değişir,
Sultan olur, Samyeli olur;
ama insan
aynı yerinden kırılır.

Ve ben uzaktan bakarım bu habere,
ne sarayım var
ne sahnem.

Ama bilirim:
İnsan en çok
anladığı gün hastalanır.

Duydum ki Safiye Sultan hastalanmış…
Duydum ki Safiye Samyeli de yorgunmuş.
Ben duydum, içim ürperdi.
Çünkü her hastalık
bir yüzleşmedir.

Ve bu dizelerin sonunda,
iki ismi de yüküyle anan
bir ad düşer mısralara;
sözünü eğmeden,
yükünü bilerek:

Bir Garip Şairdir:
Adı: Kul Ortak