Sadece Yorgunum Şiiri - Mucize Şiirle

Sadece Yorgunum

Hep düşünüyorum…
Geceyi sabaha bağlayan o ince çizgide
uykuya değil, düşüncelere dalıyorum.
Gözlerim kapanıyor bazen,
ama zihnim hiç uyumuyor.

Saatler geçiyor,
duvarlar susuyor,
karanlık büyüyor odanın içinde.
Ben küçülüyorum.

Uyku düzenim yok benim;
geceler bana ait değil artık,
ben gecelere aitim.

Yalnız hissediyorum.
Kalabalıkların ortasında bile
kimseye değmeyen bir gölge gibi.
Sesler var etrafımda
ama hiçbiri bana ulaşmıyor.

Her şeyi kafama takıyorum.
Söylenmiş bir kelimeyi
yüzlerce kez yeniden duyuyorum içimde.
Bir bakışı,
bir susuşu,
bir yarım kalmış cümleyi
geceler boyunca büyütüyorum.

Hayattan keyif almıyorum artık.
Eskiden güldüğüm şeyler
şimdi sadece sessizce yanımdan geçiyor.
Bir şeyler eksik…
ama ne olduğunu kimse söylemiyor.

“İyiyim.” diyorum.
Herkese,
her gün,
her sorana…

Ama içimdeki ses
her seferinde fısıldıyor:
“İyi değilsin.”

Kendimi anlatamıyorum.
Belki kelimeler yetmiyor,
belki de kimse gerçekten duymuyor.

Anlatmak da istemiyorum bazen.
Çünkü bazı duygular
anlatıldığında küçülmez,
daha da ağırlaşır.

İçim dolu benim.
Taşacak gibi bazen…
Ama yine de susuyorum.

Çünkü insanlar
sessiz acıları anlamakta ustalaşmamış.

Ve ben…
Bir savaşın ortasında değilim belki,
ama içimde sürekli bir gürültü var.

Yoruldum.
Kavga etmekten değil,
güçlü görünmekten.

Anlatmaktan değil,
anlaşılamamaktan.

Ve aslında bütün cümlelerin sonunda
söyleyebildiğim tek şey var:

Ben kırgın değilim,
kızgın da değilim…

Sadece
çok
çok
yorgunum.

Söz : Mucize