Saatler Şiiri - Anhedonik

yelkovan on ikisine vururken gecenin
bir annenin titrek sesi okşuyor beynimi
ayın doğuşu geceyi selamlarken
tenha bir gece dostluk kurar seninle

bir kadının tatlı teni en ince kıvrımlarında dolaşırken beyninin
soğukluğu bir metre öteden hissedersin kışın
uzanmış hissederken düşmanlığını beton zeminlerini bu şehrin
apartman deliklerinde bir ömrünü çalar saatler

öpüşünü canlandırırken beyninde
bir sakinlik çöker ya üstüne...
kendini alamazsın dalgınlığına gecenin
ve günün yorgunluğu,ayların stresi omuzlarında...
kendini atıverirsin bir yırtık kanepenin kuçağına
bir stres bir hüzün ve arada gecenin verdiği bir iki mutluluk kadehi ile iki tebessüm...
birbirini kovalar gece boyu saatler