Rüzgar Vurdu Dalımıza Şiiri - Hamit Atay

Rüzgar Vurdu Dalımıza

Rüzgar vurdu dalımıza,
Eğildi yüreğimiz sessizce,
Bir yaprak koptu,
Bir düş kırıldı içimizde.

Sanki zaman,
O an durdu da bakakaldı bize.
Bir tarafımız umut,
Bir tarafımız kırgınlıktı,

Dikenler sardı köklerimizi,
Gül kalmadı ellerimizde.
Bir aşk vardı, adı bizdik,
Şimdi sadece bir sızı kaldı geriye.

Rüzgar vurdu dalımıza,
Bir çocuk ağladı uzakta,
Belki o da bilmeden hissetti,
Ayrılığın kokusunu havada.

Bir sevda geçti içimizden,
Ne iz kaldı, ne gölge… sadece hüzün.
Hani derler ya;
Bir zamanlar sevmişti bu kalp,

İşte o zamandı,
Gökyüzü masum,
Deniz bile sessizdi o vakit.
Şimdi dal bile yorulmuş,

Rüzgarın sesine karışmış dualarımız.
Bir hatırayla başlar her gece,
Bir özlemle biter sabahlar,
Kırılmış dallar gibi biz de tutunuruz hayata,

Kökümüz sağlam deriz ama
Her esintide biraz daha eksiliriz fark etmeden.
Rüzgar vurdu dalımıza,
Bir gidişin izini taşıyor her meltem,

Bir dönüşü bekliyor hâlâ toprak,
Belki sen gelirsin diye…
Ama ne gelen var, ne ses eden,
Sadece o eski rüzgar,

Bir hatıra gibi çarpıyor yüzüme her defasında.
Şimdi sessizim,
Bir dal gibi boynum bükük,
Bir yaprak gibi kırılgan,

Bir sonbahar gibi yalnızım.
Ve rüzgar vurdukça anlıyorum,
Bazı sevdalar kırılınca
Bir daha yeşermiyor dalımızda…

Hamit Atay