Rüzgar Bile Yorgun Şimdi Şiiri - Hamit Atay

RÜZGÂR BİLE YORGUN ŞİMDİ

Rüzgâr bile yorgun şimdi,
Dokunmuyor eskisi gibi yüzüme…
Bir zamanlar savurduğum hayaller,
Şimdi ayaklarımın dibine düşüyor sessizce.
Gökyüzü bile ağır bugün,
Bulutlar hüzün taşıyor sanki.
Güneş, tutamıyor içimdeki karanlığı,
Kendi sıcaklığına bile kırgın belki.
Yolları yorulmuş bir adam gibiyim,
Her adımımda geçmişten bir iz,
Her nefesimde senden bir sızı—
Sarılmaya kalksam küle döner dizlerim.
Kim bilir kaç gece,
Kaç yangın içimde büyüdü de kimse bilmedi…
Ben sustum,
Sessizliğim konuşsun istedim,
Ama sessizliğim bile yoruldu artık
Yükümü taşımaktan gizlice.
Rüzgâr bile yorgun şimdi,
Bana değil, anılarıma esiyor.
Bir kapı aralığından sızıp
Yarım kalan cümlelerimi okşuyor.
Gitmelerin kırdı beni,
Kalmaların da…
Hiçbir şey tam değil,
Hiçbir gülüşün tadı yok eskisi kadar.
Zaman, avuçlarıma çiğ taneleri bırakıyor
Ama ben suya bile güvenmez oldum artık.
Bir yalnızlık çalıyor içimde,
Adı sen değil, ama izi sen…
Her sabah uyandığımda
Yorganın soğuk tarafında bir söyleyemediklerim,
Bir de “keşke”ler yığılıyor omuzlarıma.
Rüzgâr bile yorgun şimdi,
Anlıyor halimi, yanımda esiyor ağır ağır.
Belki bana değil,
Belki içimdeki çocuğa dokunuyor;
Hani o yılların yorduğu çocuğa…
Hâlâ inanmak isteyen,
Hâlâ biraz sevilmek isteyen
Yalnız bir yüreğe.
Ama biliyorum,
Bu yorgunluk da geçer bir gün,
Rüzgâr diner, gece biter, acı hafifler.
Ve ben…
Küllerimin arasından yine kalkarım,
Çünkü yanmayı da öğrendim,
Sönmeyi de,
Tekrar yanıp yürümeyi de…
Rüzgâr bile yorgun şimdi,
Ama ben alıştım;
Yorulsam da,
Kırılsam da,
Yine de içimdeki şiiri taşımaya devam ederim.
Hamit Atay