yahya, insan
bazı geceler aynı yere varıyor,
yolu bilmeden yürüyor.
kapılar tanıdık,
içerisi hep biraz loş.
hep biraz serin
ama sıcak
suyun sesi var sonra,
tene değince değil,
daha çok dokunca,
geçmeyen bir şey gibi.
aynalara uzun bakmıyor artık,
baksa da söylemiyor gördüğünü,
insan bazen kendini
başkasının eksik cümlesinden
eksik sanıyor.
bir hazırlık hâli var üzerinde,
aynada kendine bakıyor
biraz eksik, biraz fazla,
biraz başkası gibi
en çok da kendine uzak gibi,
sonra bir gölge giriyor araya,
adı yok, yüzü yok,
ama hep daha iyi olan,
hep daha yeterli duran.
kaçmak mümkün değil,
çünkü gittiğin her oda
aynı şeyi hatırlıyor.
bir an geliyor
tanıdık biri dokunuyor eline,
ama olanlardan haberi yok,
sanki hiç olmamış gibi.
sanki Yahya, hiç gitmemiş gibi..
ve işte tam orada
bir şey eksiliyor içinden,
sessizce.
sabah olunca
her şey yerli yerinde görünüyor,
kapılar, aynalar, bedenler
ama insan anlıyor
bazı geceler
hiçbir şey olmamış gibi geçmiyor,
bazı geceler
insanı kendinden biraz eksiltiyor.
Kayıt Tarihi : 27.03.2026 06:39:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
ve sevgili okurlarım, gün buralarda yeni ağarırken ben çoktan bir rüyanın eşiğinde uyanmıştım her gün mutlu olmak için huzur bulmak için uyuduğum rüyalar da bana düşman olumuştu hoş uzun zaman olmuştu beni bu kadar acıtan bir rüyayı görmeyeli ne acınası bir psikoloji kendimi bilinç altıma yetersiz diye kaydedişim ve her an için kendimi suçlayışım ve en garip olanı da uyanırsınız bedeniniz odanız yatağınız yorganınız her şey yerli yerinde aslında hiç gidilmedi yanına hiç onunla uyumak için heyecanlanılmadı o anlar hiç yaşanmadı kıyasa sokulmadım her şeyi unutmuş hiç gitmediğini bilen yanıyla öpüşüp sonrasında yetersiz hissetmemişim ben sadece uyumuşum ve bir rüya görmüşüm tıpkı yaşananlar gibi
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!