Önce İstanbul’daydım.
Bomboştu koca şehir.
Ben, yapayalnızdım.
Bir ben vardım, bir de martı sesleri.
Sonra güvercinler üşüşüverdi
Yeni caminin merdivenlerine.
Çiçekler açtı her yerde.
Birden bir kuş sürüsü kalktı Çamlıca'dan.
Sesler fısıldaştı içimde.
‘O burda’ dedi biri,
Diğeri ‘Yalnız değilsin artık’
Evet, yalnız değildim,
Sen vardın bu şehirde.
Ben bunu keşfettiğimde,
Göz göze geldik birden.
Güvercinler durdu,
Martılar sustu.
Dalgalar bir daha vurmadı kıyıya.
Sadece mutlu bir rüzgar kulaklarımda.
Bir de tatlı tebessüm,
Gülkurusu dudaklarında.
Ben, tam sana kavuşmuşken,
Saat sesleri çınladı ufuklarda.
Ve birden karardı her yer.
Eyvah, yoksa…
Evet, sanırım uyandım.
Uyanmak istemesem de asla,
Bitmesin desem de bu rüya.
Biliyorum, uyandım.
Hala gözlerimi açmamış olsam da.
Kayıt Tarihi : 21.4.2006 17:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!