Ruhum ve Sen Şiiri - Kenan Gezici

Şu gülümsemen güzelim, olmasa.
Birde gözlerimde durup kalmış gözlerin.
Ruhum bilmem ne halde, olurdu nerde.
Avaremi, delimi düşer belki de çöle.
Ruhumdur bu akıp gider sakın deme.
Şu gidiş şu içinde kopan fırtına.
Soldurur inan ki vuslatın yoksa.
Dağ başı ruhum için olur belki mesken.
Mest eder şu yandan bakıp ta duran gülüşün.
Ben kendi yolumda elbet giderdim.
Yol bilirdim iz bilirdim hem de gezdim.
Silindi hafızam, şimdi bilmem neredeyim.
Şu duru bakışını gördüğüm gün.
Koptu içimde her şey geride kalan bir sendin.

Kenan Gezici 04/03/2026