Ruhsuz Şiiri - Hüseyin Atik

Üstüme gelen her yağmur damlası,
Yaşadığım bir anı hatırlatıyor,
Peki bu anı gerçekten yaşadım mı?

İnsanlığa her adım attıkça,
Beynim dört duvar içinde kaldı,
Belki insanlık denen şey,
O kadar iyi bir şey değildir.

Kendimi güçsüz hissediyorum,
Bu yorgunluğun üstünden kalkamayacak kadar,
Hayat keşke insan gibi çirkef olmasaydı.

Kendimden şüphe ettiğim an,
Benim için en güzel gündü,
Bir hiç olduğumu anladığım gündü.

Ruhumun sesini duydum sanki
Ya da işkenceden dolayı çektiği çığlığını,
Bilemiyorum gerçek ne olduğunu siz karar verin.

Ruhumun yerinde olduğuna emin değilim,
Durmadan ağlamamın sebebi belki de o dur,
Kaybolan ruhumu getirene büyük bir hediyem var,
İflas eden kalbim.

Beni deli olduğumu düşenebilirsiniz,
Belki de siz delisiniz,
Kendinizi hiç sorguladınız mı?

Bu aralar ikilemlerde kalıyorum,
Sizin güzel elbiseyi seçerken kaldığınız gibi,
Sadece benim ki biraz daha farklı,
Yalnızlık ve yalnızlık