Rubailer Şiiri - Ebu Betül

hayat ağacıma yaslanmışım gözlerim dalgın
üstüme düşüyor kurumuş ömür yaprakları
hayalin derinliğindeyim içimde bir yangın
hüzün yağmuru yağan, okşuyor toprakları

ıssız bir yol kenarı çömeldiğim bu yer
önümden hayatım geçiyor film gibi
tükeniyor yavaş yavaş gözümdeki fer
bir çağrı kulağımda, çağıran hayatın sahibi

fırtına öncesi sessizlik, bulutlar toplanmış
yer sarsılıyor, toprak kayıyor altımdan
bir karar anı bu, evet her şey yoklanmış
zordayım, terler boşanıyor alnımdan

arıyorum yitiğimi, sönük bir kandil ile
yokuşlar var önümde yürürken menzile
hikmeti kaybettim ve gündüzüm oldu gece
dilimde dolanır 'hikmet'; nurdan iki hece

ruhuma bahar gelmedi yeşerirken yeryüzü
zemheri ayazında üşüyor şu sıcacık gönlüm
dost bildim kendime, gülümseyen her yüzü
anladım,düşe kalka geçecek kısacık ömrüm

karanlık örtünce üşüyen şehri
ürperip anımsadım yürüyen dehri
yüzüyor bir menzile anbean, adım adım
mamafih daha sevilmeye doyamadım

hicranım kendi halime, yanarım için için
kaçırdığım her fırsatı aradım adım adım
mamafih kaçan artık geri dönmediğinden
bir türlü durulamadım, kendimi bulamadım

mesafeler dikilir duvarlar gibi önüme
kırıktır kanatlarım uzaklara uçamam
hasretinin damlaları düşer gönlüme
derdimi saklarım, kimselere açamam

kırık testi su tutmaz ya, varsın tutmasın.
benim yüreğim kırık bir sevdayı tutuyor
gözlerimde buğusu, hiç bitmeyecek yasın
sevgim bir anne, yüreğimde acısını uyutuyor

kırık kalpler ve boşlukta süzülen hayatlar.
bir mart akşamı ümitsizce göğümden kayan yıldız.
boşuna çırpınmaktan harap düşmüş kanatlar.
ferini kaybeden titrek ışık, soluklaşan yaldız.

körelen ümidimi biledim yeniden,
sevgiye dair düşünceler derledim.
hikmetli sözler dinledim bir deliden
kendimi akıllı sanırken, terledim..

nasılda kaçıyor ömrüm bana acıyıp,
hüsrana gebe yıllar, geçip giden, kayıp...
acı üstüne acı, vurgun ve pişmanlık,
nereye bu gidiş, durup düşün bir anlık...

ömür geçiyor sen dalganı geçerken sabır kıyılarımda,
sabrım dağılmaz değil kuma dönüşürken granit dağlar.
huzur sahilime vuruyor hüznüm, birikmiş acılarımda
tükeniyorum, çözülüyor artık tutunduğum kilit bağlar.