Leylaa Ecrin Şiirleri - Şair Leylaa Ecrin

🥀ACIDAN DOĞAN BEN ŞİİR🥀


Bu saatten sonra kimseye merhamet yok artık.
Kalbimin kapısını kırdılar, içimdeki geceyi uyandırdılar.
Bir zamanlar safça uzattığım ellerimi

ACILAR İÇİNDE YAŞANIR Altmışlı yılların akşamlarıydı, sokaklarda eski arabalar geçerdi, farları sarı, yolları uzun, bir plak dönerdi gramofonda; şehrin eski duvarlarına yaslanırdı şarkılar, Leyla dinlerdi, gözleri uzaklara dalardı. Bir Chevrolet geçerdi geceden, camında yağmur, içinde yarım kalmış bir sevda… Leyla bakardı ardından, giden her şeyin ardından baktığı gibi. Motor sesi uzaklaştıkça kalbindeki boşluk büyürdü, gece biraz daha ağırlaşırdı. Cemal Süreya’nın dizeleri gibi aşkı ince bir sızı taşırdı içinde, Edip Cansever’in masaları kadar kalabalıklar arasında yalnızdı. Nazım’ın memleket özlemi kadar derin, Ahmet Arif’in geceleri kadar sertti yüreği. Leyla şaireydi; mürekkebi gözyaşından, kâğıdı yaralarından doğardı. Bir şiir yazardı sabaha kadar, son dizesine geldiğinde kalemini bırakıp pencereye bakardı. Sokakta bir araba geçer, farları odasının duvarında gezinirdi. O yıllarda sevda bir bakışla başlardı, bir mektupla büyürdü. Telefonlar uzak, yollar uzun, beklemek ise insanın içine işleyen uzun bir şarkıydı. Leyla çok bekledi. Bir tren düdüğünde umutlandı, bir kapı sesinde kalbi hızlandı. Gelen olmadı. Yine de sevdayı terk etmedi; yarasını aldı, şiire çevirdi. Gecenin bir yerinde gramofon sustu. Plak dönmeyi bıraktı. Sokak lambasının altında Leyla tek başına kaldı. Elinde eski bir fotoğraf, dudaklarında söylenmemiş bir isim… Ve yıllar geçti. Arabalar değişti, şehirler büyüdü, şarkılar başka seslerle söylendi. Leyla’nın saçlarına ak düştü, fakat yüreğindeki o genç kız hâlâ aynı sokakta bekledi. Bir gün defterine yazdı: “Sevda yaşanır, hasret yaşanır, insan gülüşünün ardına saklanıp acılar içinde yaşanır. Kimi yarasını taşır ömrünce, kimi yarasını şiir yapar. Ben Leyla’yım; ömrümden geçen her acıyı bir mısraya emanet ettim.” Sonra pencereyi açtı. Uzakta eski bir şarkı çalıyordu. Sanki altmışlı yıllardan kalma bir araba yeniden sokağa girmişti. Leyla gülümsedi. Acılar geçmemişti. Ama artık acılarının içinde yaşamayı değil, acılarından şiir doğurmayı öğrenmişti.

🍁Acının Adı Sen şiir🍂

Aşk güzeldir derlerdi…
Ama ben seni görünce titreyen kalbimin
Sonra nasıl sessizce sönüp gittiğini öğrendim.
Işığım sandığım duygu

🥀Adı Kalbimde Kalan şiir🥀

Gözlerinle başlayan bir geceydi bu,
Sabahı olmayan türden…
Kalbim sana doğru yürürken

🌿✨ Ah O Eski Günler ✨🌿

🌸 Kızlar saçlarını bukle yapardı,
Erkekler gözlükle büyüdü sanırdı.
📜 Bir mektup yazmak cesaret isterdi,
Kalp kağıda dökülür, satır ağlardı.

Aklımda, Kalbimde, Hayalimde şiir


Sensizlik bir fırtına, içimde kopan,
Her anın suskunluğu, gönlümde solan.
Hasretin yakıyor, geceye sığınırken,

🇹🇷✨✨🇹🇷✨✨🇹🇷
AL BAYRAĞIM ŞİİR
🇹🇷✨✨🇹🇷✨✨🇹🇷

Al bayrağım, göklerde dalgalan,
Yüreklerimizde umut ol, hiç solma.

ANLARIN SIRRI ŞİİR


Ve zaman, akıp giden bir nehir misali,
Elimizden kayıp giderken,
Biriktirdiğimiz anlar,

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨
📜AŞIK OLAN KADIN ŞİİR
✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨

Gözlerimden taşar adı,
Dilimden düşmez, yüreğimden hiç…

Aşka son kanışım şiir


Bir umutla girdim o sevda sokağına,
Her adımda biraz daha eksildim.
Gözlerine baktım, “belki” dedim,