Risale-i Sükut Şiiri - Fırat Bilgin 2

Evvelâ söz çekildi,
Lisân hicâb oldu.
Ma‘nâ kaldı,
Sûret emânette çözüldü.
Benlik dedikleri,
Vehm-i nâzik bir hayâl imiş.
Aklı vucud olundu işim gücüm
İsbât kendiliğinden bile zuhûr etti.
Nokta vardı denildi
Lâkin kalem ilminde tükendi
Kalemler uzadı
Yazanlar silindi.
Aşk nâr oldu,
Nâr cemâle perdeli bulutlu nakkaşlı
Yanan dahi kül sanıldı,
Kül ise bekāya sonsuz işaret.
Zikr-i dâimde döndü fecir aktı ruhumdan
Devr-i semâda zaman kırıldı.
An, ân olmaktan hicret etti,
Ezel ile ebed buluştu.
Secde arzda değil,
Arz secdede Miraç ile bulundu.
Ve mekân sükût etti,
Huzur mekâna kaldı.
Ey şenlikli hitâb
Sen çağrılmadın.
Çağıran çağırdı,
Kul işitilmiş oldu.
Bu risâle kainattan duamiz
Şerh kabul etmez.
Anlayan bilen hakikatle susar,
Hakikatlı yankı maddede esir zerrede azade-i sultan