Arşa dayanmış rezilliğin
Kendini hiç düzeltmiyorsun
Büsbütün kaybolmuş insanlığın
Yiyip yiyip doymuyorsun
Bir afran var, bir tafran bir de naz
Sanıyorsun kendini hiç ölmez, kocamaz
Almışsın eline çalıyorsun da saz
Nota nedir, tel nedir bilmiyorsun
Etrafında toplanmış birçok yalaka
Bir fakire tek kuruş vermezsin sadaka
Dansözden fazla kıvırsan da
Kendin çalıp kendin oynuyorsun
Haram helal ne varsa ailene yedir
Utanman sıkılman kalmamış zahir
Bilinen sondan kaçış hayaldir
Dönüyor dolaşıyor çalıyorsun
Nereye götüreceksin sen malını
Canın çıkarken ah görsem halini
Yaktın kendini hem evladı-iyalini
Cehennem odununu taşıyorsun
Ne yapsan kurtulamazsın hesaptan
Vazgeçmiyorsun doğruyla savaştan
Aklın olsa dönersin yanlıştan
Sonunun geldiğini göremiyorsun.
Dr Hayati Gönültaş
Kayıt Tarihi : 8.04.2026 15:52:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Rezil insanlar aklıma gelince..09.02.2026




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!