üzülmedik çoğalırken ses, körfez gibi sanki sabah aydınlığı durgundu aslında içimizdeki kuytu peslik
merdivenlerden indik, gökyüzünden sonra...
alışamazdık ne gençliğe, ne zamana
her şey ortadayken geçip gitmeliydik hiç yokmuş gibi
oysa durduk orada hiç kıpırdamadan,
elimizde çimen yeşili, hazan




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!