Rehn Şiiri - Ömer Altun 2

’’Gönlüm sahife aralarında yek kıvılcım hasretin cehennem narına mülhem
Tan vakti firak söyleyişlerinde becayiş edildi sürur ve hüzün’’...

Elem tiryakiliğinde bakışlarım nasır tuttu
Kanayan her y’anıma gitmek adına turna kanadın gerek
Ey dudaklarıma ektiğim sükût..!
Aman ver
Dur bir zaman daha harlama yüreğimi
Kudüs gibi direndim de hasretinin tüm zulmüne
Sen seslenmedin sevdam diye bir kereliğine...

’’Gönle düşen yangına bulut ne fayda
Görmemezliğine besmelesiz hasretler konuyor kalbim payitahtına’’...

Gitme henüz konmadı buselerim yaralarına
Gözlerinin efsunundan çatladı gönlüm süveydası
Bakışların tutuşturdu sinemde siyah beyaz yangınlar
Ey kalbime şifa, ruhuma zarar..!
Gönlümü katre katre buharlaştım da gözlerine
Yağmur olup yek damlanı ziyan etmedin gönlüm ateşine...

’’Tebessümlerine esir sevda cümlelerimi sakınıyorum dilimden
Kirpiklerimde bahar kelebeklerin hüzün gülüşleri’’...

Sirayet edince kirpiklerin zarafeti dağlara
Çöl vurgununa kapıldı vadiler ve ovalar
Ey divanelik makamı..!
Fırtına öncesi sessizliğin yarıyor göğsümü
Çalkalanırken dilsiz kalbim semahında ismin
Nehir ve ırmaklar bürünüyor simana
Zemheri hasretine kapılınca gül goncalarım
Teslim olur mehtabım
Rehin düşer gözlerin karanlığına...

’’ İçimde ölü kuşların feveran hali
Gönlüm kır çiçekleri vurgununda biçare ’’...

Sökülürken tırnak etten
Yamaladım cismine ismimi
Ey pencereden uzayan bakasılarımın sükutu, ruhum giysisi..!
Hasretin dağları birikiyor ruhuma
Esen yeller şahit sensiz kül oluşuma
Oysaki sevdana adamıştım gözpınarlarımı
Yakışının adıdır kuraklığım
Bir bilsen yangınımın sen ferahlığını
Gün olursun gece yarılarıma...