Refika 2- Şiiri - Can Elıf

Refika’da başlar bazı hikâyeler,
masaya oturur,
kadehe bakar,
adını fısıldar insan.

Sek rakı gibi geldin hayatıma,
yakıcı ama berrak.

Kalp ruhla takas edilir sandım o akşam,
yanılmışım.
Ruh pazarlık bilmezmiş,
kalp ise hep fazla verirmiş.

Masadakiler konuşuyordu,
ben seni içiyordum.

Camın buğusunda silüetin,
gözlerimde yarım kalmış bir yaz.

Koşulsuz sevgi
en pahalı içkiymiş meğer—
herkes tadına bakar,
kimse hesabını ödemez.

O gece öğrendim:
Bazı isimler
su gibi içilmez.
Yakılarak geçer boğazdan.