Dökülen yapraklar arasında
Yalnız sen ve ben
Ve güneşli bir sonbahar günü
Anımsarım gördüm yüzümü
Sonbaharda dökülen yapraklar
Onlar benim aşkıma tanıklar
Sen benim yıkılmayan tek dalımsın
Sanki kalbimdeki kansın
Bize uzanan eller kırılsın
Bize bakan gözler kör olsun
Son baharda dökülen yapraklar
Onlar benim aşkıma tanıklar
Güneşi sevdiğini söylüyorsun,
Güneş çıkınca gölgeye
Yağmuru sevdiğini söylüyorsun,
Yağmur çıkınca şemsiyeni açıyorsun
Rüzgarı sevdiğini söylüyorsun,
Rüzgar esince pencereni kapatıyorsun
Kimsesiz sokaklarda dolaşırken
Gece hayalinizde yalnız seni
Şafak ya şafak söktüğünde
O Zaman içimde umutlar başlar
Sensiz günü düşündükçe
Kaç kadeh kırıldı sarhoş gönlümde
Bir türlü kendimi avutamadım
Kaç gece ağladım böyle gizlice
Ne yaptımsa seni unutamadım
Kimbilir şimdi kimler var kalbimde
Yıkılan benim şu yalan dünyada
Bir teselli var kararmış gönlüme
Kısacık umut olsa beklerim seni
Görmesede gözlerim ışıgım sen ol
Açma bu defteri sevgilim gözyaşı bulursun
Biraz sonra hıçkırıklara boğulursun
Okudukça gözlerin dolar kahrolursun
Gel sevgilim açma bu defteri
Gurbettellerde kimsesiz kaldım
Anne ve babamız bizi büyütürler
Dünyamızı aydınlatırla
Onlar bizim için acı çekerler
Onlar bizi çok severler
Bizi dünyaya getirip ayakta tutarlar
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!