İnsan sevdiği zaman başkalaşıyor,
Etrafında yer alan her şey, sevdiğine dönüşüyor.
İnsan sevdiği zaman biraz da çocuklaşıyor,
Çünkü aşkın en masum halini çocuklar yaşıyor.
Hiç yaşamadığı duyguları yaşayınca,
Bahar kara kışa döndü yüzünden
Güneş olup bana doğma istemem
Gönlümdeki bağ kurudu yüzünden
Yağmur olup bana yağma istemem
Bir vardım bir yoktum gönül hanende
Neyim var benim senden başka
Neyim var söyle aşkımdan başka
Gülmedi yüzüm gülmeyecek,
Bir defa aşkla.
Sevilmeden sevmeye,
Soranlara hep iyiyim dedim,
Aslında üzgündüm, kırgındım.
Sevdiklerimin vefasızlığını ve ihanetini mantığım kabul etmiyordu.
İçten içe kendimi yiyip bitiriyordum.
Böyle olmamalıydı, kabullenemiyordum.
Bu yüzden hep iyiyim deyip kapattım defteri.
Yalnızım artık, dilim konuşmaz
Yanan kalbi, yağmur soğutmaz
Aşığa ayrılık, kolay olmaz
Kalbime kastım var atmasın artık
Kimseyi istemem yalnız kalayım
Kal diyemiyorum, sevgilim sana
Gözümdeki yaşı, sile sile git
Böyle bir ayrılık, hak değil bana
Seni sevdiğimi, bile bile git
Sen yoksan kalmasın, bu kalbim tende
Benim gönlüm senden, gül yerindedir
Bırak bu vedayı, kal biraz daha
Gönlümdeki yerin, en derindedir
Gözlerime bakıp, dal biraz daha
Bırak bu gururu, şu inadını
Düşünme sakın beni
Gün gelir unuturum
Yalan sevgi içinde
Kalbimi avuturum
Bittiyse bana sevgin
Kal desen kalırdım.
Demedin oysa.
Bir adım gitmezdim senden,
Yarınlarımızı, düşlerimizi,
Ve ellerimi çekip almazdım ellerinden.
Güneş olup doğar sanki geceme
Işıl ışıl parlar kara gözlerin
Şiir olur düşer her bir sözüme
Hece hece güler kara gözlerin
Gönülden Gönül’e köprü oluyor
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!