Çevremde yığın yığın, ruhsuz bedenler
Gözlerde nefret, vicdanı kayıp yürekler
Sözün bittiği yerde dururken mecburen
Kelimeler düğümlenmiş, dillerde küfür desen
Puslanmış burada ortam, boğulmuş hürmet
Can çekişirken saygı, kalmamış insaniyet
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta