Prova Şiiri - Vaze Vaze

daha az önceydi
türbülans takırtısından
bembeyaz bulutların döşünden geçerken
güneşliydi aklım
patikaların tarihini dokuyan ömrüm
dimdik duran başıma odaklıydı
ve coşu içindeydi kuzgunlar
saksağanlar
kargalar
ve cırcır böcekleri
benden bihaber
ne çok güleçti
gece gündüz demeden

daha dündü
yerdeki karıncaları kayırıyordum
ve etrafımda fır dönen arıları
kovmuyordum elimin tersiyle
çoğul hünerlerine gülümsüyordum aksine
rüzgar ki
fırtınayla oynaşmıyı bilmiyordu henüz
ve kalbimin yolları
provasızdı seksekte
yokuşlarına rağmen memleketimin

ve dün
pür telaş içinde
büzüşmemişti dudaklarım şimdiki gibi
ve gözlerim
derinlere dalmamıştı
yaşlı bir balina gibi
kimsesiz
mecalsiz
ve sessiz

şimdi ben
birdenbire kuşatılmış bir şehir gibiyim
harabeler içinde bedenim
öylesine aidiyetsiz
öylesine dilsiz
refleksiz...

kapkaranlık bir çemberle sarılıyım, xızır
titreyen ellerimle
pıhtılarını kürekliyorum kimsesiz ruhumun
belki, belki
bir ışık bulurum diye

söyle, xızır
çıkmak mümkün mü ışığa
varsa o ışık
esirgeme benden, xızır
daha fazla yorma beni
yorma beni, xızır!

H.K
Ekim 2026 Sthlm