Platonik Şiiri - Şair Münzevikalp

Cesaretini toplarsın gözlerinin içine bakmak, orada kendini görmek ve bir nebzede olsa içindeki umutsuzluğu bertaraf etmek için.
Ama nafile, gözlerindeki haykırışı duymaz o...
Kızarsın içten içe, bu sessiz çığlığa kulak tıkadığı için...
Kendini suçlarsın, sesini ona duyuramadığın için...
Aciz kalırsın, ne yapacağını bilemez bir halde yatağında öylece kıvranıp durursun.
Seni anlayanın sadece geceler olduğunu düşünürsün ve onun karanlık kollarına koşarsın. Ama kollarına atıldığın gecelerden de hayır gelmeyeceğini anlarsın. Şarkılarla bir olup sana tuzak kurmuşlardır, tuzağı göremezsin çünkü körsündür ama hissedersin...durursun...bilirsin adım attığın takdirde canının yanacağını. Durmana aldırış etmeden seni iterler, birlikte kazdıkları derin, karanlık çukura...yaranın üzerine düşersin...müthiş bir acı hissedersin...
Bağırmak istersin susturur, ağlamaz gözlerinden süzülen iki damla yaşı silmen için sana mendilini uzatır ''onur'un''
Seni kaldırır, sırtlar ve düştüğün kör çukurdan çıkartır. Yarana, o yaranın açıldığı anda duyduğun acıdan daha büyük acı veren merhemini sürer. Ölüyorum dersin, kendini acının verdiği ızdırabın soğuk kollarına bırakırsın ve son bir kez bakmak istersin gökyüzündeki yıldızlara...başını kaldırırsın, gözlerini açarsın fakat gördüğün tek şey onun güzel yüzüdür.
İrkilirsin, onun gözlerinin önünde kendini acıya teslim etmiş olmanın verdiği utancın yüzüne serptiği soğuk suyla...Ayağa kalkarsın, bu utanç verici durumu gururuna yediremezsin...Fakat kalktığında onu göremezsin...içini bir hüzün kaplar, anlarsın o gördüğünün zihnine kazıdığın güzel enstantenesi olduğunu.