Pişt Duy Beni Şiiri - Mesut Özdemir 3

Pişt, kime diyorum duy beni! Sağa sola bakma, tam kalbine sesleniyorum. Şu gürültülü dünyanın içinde bir tek seni seçtim, Bir tek senin sessizliğine yerleşmek istiyorum. Öyle uzaklara dalıp gitme hemen, gözlerinin hapsinden bırakma beni; Sanki aramızda koca bir deniz, sanki bin yıllık yol... Oysa şuracıkta, nefesinin gölgesindeyim, görmüyor musun?

Kaç kere geçtim önünden görmedin, kaç cümleyi yarım bıraktım duymadın. Oysa gözlerim her seferinde "buradayım" dedi, sen ise hep uzak bir rüzgarı dinledin. Kaç sabahı senin hayalinle uyandırdım, haberin yok; Kaç çayı soğuttum karşımdaki boş sandalyede. Sana anlatacaklarım dağları aşar da, Sen bir "merhaba" desen, dilim lal olur, kelimelerim şaşar.

Duy beni artık! Sadece kulağınla değil, o mühürlü kalbinle dinle. Sana seslenen sadece dudaklarım değil; Ayakkabımın tıkırtısı, kalemimin cızırtısı, Hatta şu göğüs kafesimin içindeki o bitmek bilmeyen yankı... Hangi hayalin kuytusunda saklısın böyle? Hangi uzak diyarların rüzgarına kaptırdın saçlarını da, Dibinde çarpan şu yüreğin sesini duymuyorsun?

Kaç bin kelime feda ettim senin o tek bir bakışına, Kaç şiiri yırttım, kaç cümleyi yarım bıraktım yollarında... Sanki bir masal kahramanısın da ben sadece bir figüran, Oysa ben bu hikayenin en gerçek acısıyım. Yürüdüğün yollara kalbimi serdim, çiğner geçersin diye, Sen ise hiç geçmedin, hep başka patikalara saptın. Seni sevmek; bir mayın tarlasında gözü kapalı yürümek gibiydi, Ben o mayınlara bile isteye bastım, parçalandım da yine "sen" dedim.

Pişt! Sana diyorum, sakın yüzünü çevirme! Zaman dediğin o acımasız nehir, bizi hızla sona sürüklüyor. Yarın aynaya baktığında o ince çizgiler belirdiğinde, Eski bir şarkı çalınca bir yerlerde ve kalbin cız edince, Hatırlayacaksın bu seslenişi, bu "pişt" deyişimi... "Biri vardı," diyeceksiniz, "sesiyle dünyayı yerinden oynatan, Biri vardı, beni sessizliğimden bile tanıyan." Ama o gün, bugün kadar yakın olmayacak sana ellerim.

Aslında ne kavgam var seninle, ne de bir alıp veremediğim. Bütün bu gürültüm, sadece senin sessizliğinden duyduğum o korkudandı. Şimdi yoruldum bağırmaktan, sustum; Sesimi cebime koydum, bekliyorum. Bundan sonrası ne bir şiir, ne de bir feryat... Bundan sonrası sadece bir nasip meselesi.

Sana "duy beni" demiyorum artık, hisset beni. Çünkü dilin duymadığını gönül duyar, gözün görmediğini ruh bilir. Ben senin en çok, o hiç kimseye açmadığın ıssızlığını sevdim. Varsın dünya sağır kalsın bize, varsın yollar kavuşmasın... Seni, senin bile bilmediğin bir dilde, Hiç bitmeyecek bir "Sir" gibi yüreğime sakladım.

Hadi şimdi git, ya da kal; fark etmez... Çünkü ben artık nereye baksam, orada seni buluyorum.

Son sözüm Sesim bitti, ama kalbim hâlâ seninle pişt pişt diye konuşuyor...