Pinokyo Alegorisi Şiiri - Çağan Günaydın

Babası Guipette onu en güzel çekicini en yakışıklı keskisi üzerinde zıplatarak yapmıştı ,genç esmer bir ağaçtan
ölen yavrusunun yerini tutmasını bekliyordu ya kukladan
kaçmamalıydı masraftan
Guipette’nin gözü doluydu
Onu en güzel verniğiyle doğurdu
açar açmaz o çakıl taşı gözlerini bizim kukla
şapırdatarak yapraktan dilini başladı konuşmağa
ama bizim bu kukladan ne laflar ne laflar
bu lafları duyan Guipette’nin öfkeden kulakları büküldü
kepçeye döndü Guipette
tabi yiyince ustasından dayağı -ki Guipette onun hem ustası hem anası hem babasıdır-
hemen oynamaya başladı bizim kukla ölen yavruyu
Hadi babacım hupi babacım
Hani babacım şurda babacım dese de
ikna edemedi Guipetteyi bir türlü yavrusu olduğuna
baktı kukla kardeş bu tiyatroculuk işi yaş
döndü Pİnokyoya yavaş yavaş
gel zaman git zaman bir uzadı burnu bir uzadı
metrik sistem ufak kaldı bizimkinin koca burnuna
tabi Guipetteye hava hoş çaldığı düdük inandığı kütük ne güzel şeyler anlatır ustasına if he eats-yerse yani-
tabi yalan badesini Pinokyo’nun burun çeşmesinden içen 40 yıllık ahşap oyucu Guipette kuklasını bir şımartmalar bir vernikler bir reçineler Pinokyo mutlu anası mutlu
ama bir gün bir reçine denk geldi ki bu Pinokyo’ya ne eski verniklere benzer ne benzemez böyle fıstık gibi bir şey
kukla kardeş öyle çok sevdi ki bunu pürüzlendi vücudu,
önce kısalan burnu yapıştı yüzüne sonra yüzü kafasına yüzsüzün teki oldu çıktı kukla,
sırf bir reçine için odun oldu anlayacağınız
e tabi sen böyle bir reçine olsan odunda kalır mısın?
o da kalmadı aktı gitti pürüzlerden
akan giden reçineyle beraber göz yaşları aktı odundan
bu verniksiz kalmış odun arandı durdu belki gene bulurum diye onun gibisini
bir dönem Pinokyo oldu tekrar baktı yok
yavru olunca zaten hiç yok
e odun olunca işi sakat
hilkat garibesi gibi ne odun ne kukla ne çocuk bir canavara döndü bizim ağaç
sayfasına damlayan terin şapırtısıyla veda ederken size masalcı babanız
kıssadan hisse kendinizi vernik reçine için zora koymayınız