Pespaye Şiiri - Vuslat Turgut Gündoğdu

Zilletin dibine düşmüş pespaye
Güneşi sönmüş, kararmış sahne
Kaybolmuş benliği, savrulur hevesle
Gerçekten kaçan kalır gaflette.

Girememiş Çalab'ın Tahtına
Her yalanı işlemiş zatına
Kara yazı düşer bahtına
Onsuz kalan savrulur yoklukta

Nefsiyle savaşı kaybetmiş her dem
Hak sözü duymaz, kör olmuş kalben
Bir damla rahmet beklemez ki adem
Cehennemi olur gafilin yanar derinden

Gafletle örülmüş zincirler boynuna
Sürüklenir durur kendi sonuna
Bir kıvılcım düşse hakikat yoluna
Kurtulur belki de döner aslına

Kırılmış aynada suretini arar
Bir an durup kendine yolun sorar
Her fani kendini bir halt sanar
Meğer ömrü bir avuç toprak kadar

Yükünü taşır da bilmez ne yük
Bir kör döngüde kaybolan ömür
Bir an durup sorsa kendine
Belkide kurtuluş o an görünür

Gölgesine sığınır, sanır ki güç
İçinde büyüyen sessiz bi hüzün
Bir an aynaya bakıp görse
Elbet değişir yazılmış dün.