Pervasız Şiiri - Sudenur Önlem 2

Temyiz mahkemen oldu benim gönül otağım,
En candan seni sardı kor ataşlı kucağım.
Yalkun saçan göğsüne gelip kondu dudağım,
Evlat gibi bağrıma bassam seni Enver'im!

​Yüreğim daraldıkça yokluğun hissederim,
Hiç bitmiyor benim o yokluğa küsmelerim.
Nasıl da bir kerelikti çenenden öpmelerim,
Cevap gelen dualara katsam seni Enver'im!

​Kokun aradım heyhat kütüphane köşkünde!
Parmak izin yokladım pencere kilidinde.
Bana bezm-i elestte arkamdan gel dedin de;
Önüm arkam sen oldun, tabsam seni Enver'im!

​Bembeyaz duvarlarda, baklavadan tavanda,
Görenlere hikmet var ayıtılur Kuran'da.
Bıyığın dalgalanır koca Bab-ı Turan'da!
En yüce eşiklerde çatsam seni Enver'im!

​Hasretkeşin yüzü var çinili aynasında,
Toprağın nöbet tutar sözlüğün sayfasında.
Adını buldu aşık sayfalar arasında,,
Kırsam adın yazmayan kalemleri Enver'im!

​Bir annenin kurnalı temizlik manzumesi,
Bir sevenin kınalı aylanış ilahisi.
Sana yanan gözlerim Tanrının terazisi,
Ölçmez yine cihanla tartsam seni Enver'im!

​Ayrı kundak belerim döktüğün yaşa senin!
Dünyaları yakarım eğdiğin başa senin!
Kısmetimi satarım çattığın kaşa senin.
Paklasam al kanımla çamurların Enver'im!

​Yetim bir ah bıraktım pencere pervazında,
Senden öte yol mu var Temren'in dünyasında?
Köşe bucak arıyor her gece rüyasında,
Senden gayrı pervam yok, sevdim seni Enver'im.

​Türbedarı gömseler ayağının dibine,
Hiç hürmet etmeseler isminin hamisine,
Zerre kasvet ilişmez o vuslat cennetine.
Tamam etsem ömrümü kollarında Enver'im.

Kına gibi kokuyor ben öptükçe toprağın.
Soğuk soğuk yakıyor ben sevdikçe toprağın.
Gülizara dönüyor suladıkça toprağın,
Hun-ı hasretim sular toprağını Enver'im.

Pür dikkat sarılırım senden bir zerre görsem.
Namus gibi saklarım zerre dengini görsem.
Kesilmez ahuzarım seni düşümde görsem,
Gerçi görsem görmesem düşümdesin Enver'im.