Pervasız Şiiri - Sudenur Önlem 2

​Temyiz mahkemen oldu benim gönül otağım
En candan seni sardı kor ataşlı kucağım
Yalkun saçan göğsüne gelip kondu dudağım
Evlat gibi bağrıma bassam seni Enverim

​Yüreğim daraldıkça yokluğun hissederim
Hiç bitmiyor benim o yokluğa küsmelerim
Nasıl da bir kerelikti çenenden öpmelerim
Cevap gelen dualara katsam seni Enverim

​Kokun aradım heyhat kütüphane köşkünde
Parmak izin yokladım pencere kilidinde
Bana bezm-i elestte arkamdan gel dedin de
Önüm arkam sen oldun, tapsam seni Enverim

​Bembeyaz duvarlarda, baklavadan tavanda
Görenlere hikmet var ayıtılur Kuran'da
Bıyığın dalgalanır koca Bab-ı Turan'da
En yüce eşiklerde çatsam seni Enverim

​Hasretkeşin yüzü var çinili aynasında
Toprağın nöbet tutar sözlüğün sayfasında
Adını buldu aşık sayfalar arasında
Kırsam adın yazmayan kalemleri Enverim

​Bir annenin kurnalı temizlik manzumesi
Bir sevenin kınalı aylanış ilahisi
Sana yanan gözlerim Tanrının terazisi
Ölçmez yine cihanla tartsam seni Enverim

​Ayrı kundak belerim döktüğün yaşa senin
Dünyaları yakarım eğdiğin başa senin
Kısmetimi satarım çattığın kaşa senin
Paklasam al kanımla çamurların Enverim

​Yetim bir ah bıraktım pencere pervazında
Senden öte yol mu var Temren'in dünyasında
Köşe bucak arıyor her gece rüyasında
Senden gayrı pervam yok, sevdim seni Enverim

​Türbedarı gömseler ayağının dibine
Hiç hürmet etmeseler isminin hamisine
Zerre kasvet ilişmez o vuslat cennetine
Tamam etsem ömrümü kollarında Enverim