Perihan Pehlivan Şiirleri - Şair Perihan ...

Ağır ağır iner akşam koya
Bir yalnızlık çöker kıyaya
Ay yükselir karşı tepeden
Şavkı vurur dalgın suya
Başını sallar kadife yeşili
Komşunu yaşlı zeytini ağacı

Çökmüş beden zamana yenik
Kulak top seslerinden delik
Ruhu içe çoktan dönük
Zihin yorgun, boyun bükük
Bakışları fersiz sönük
Bir zaman çakı gibi askerdi

Öyle masumdu ki yüzü
Sanki toplamış yanaklar pembe gülü
Bir gün okulun bahçesinde gördüm
Saftım tertemizdim boştu yüreğim
Onunla bir sevda yüreği ördüm
Öksüzdü abisinin gölgesine sığınmıştı

Bir kıvılcım.
Çakmaya görsün;
Bedeni yakar, yüreği kavurur.
Bir sigara dumanı misali,
Alırda seni, öylece savurur.
Ne bastığın yeri görürsün,

Oturdum baktım seyrine
Acıdım dünya haline
Çimenler ezmiş fillerde
Tepişip niye desende
Yazık oldu gardaş dünyaya
Kulların yandı hep canı

Sutun üstünde durur başı
Kalem gibi gözü kaşı
Modaya uygun yapılı başı
Artist Emine, kasaba güzeli

Çarşıdan bir geçer endamla

Sabrın sonu selamet
Eden bulur ya elbet
Biri yer biri bakar
Kıyamet ondan kopar

Sabırla helva olur koruk

Bu nasıl bir yürektir
Sanki de demirden bilektir
Giydikleri ateşten gömlektir

Çanakkale aslanları
Asrın küheylanları

Bir dönüm olsa yerim,
Üç-beş de evlek ederim
Her birin yüzün çizerim
Çeşit, çeşit tohum dizerim
Çapayla üstün örterim
Ayağımla bir güzel berk ederim

Güneş doğmuş, ısıtmadıktan sonra
Ay çıkmış, aydınlatmadıktan sonra
Yıldızlar ne gezer? Gecede göz kırpmıyorsa
Yağmur bulutu neyime berekete yağmıyorsa
Esen rüzgârı neyleyim yar olmadıktan sonra
Sabaha hasret deyilim, ışımıyorsa