Perdeleri Kim Ördü Şiiri - Erdal Balcı 2

Allah’ım…
Bu kadar yakınken uzak sandım seni,
Bu kadar aşikârken gizli bildim.
Şimdi anladım:
Gizlenen sen değildin,
Görmeyen bendim.

Rabbim, perdeleri ben mi ördüm,
Yoksa sen mi çektin?
Karanlıkların içinde dolaştım,
Bir tıkırtı, bir ses, bir iz,
Bir işaret aradım senden…

Gecelerden su aldım,
Bulutlardan merhamet dilendim,
Taşlara sordum:
“Onun yolu buradan geçmedi mi?”
Diyecek oldum;
Dilim boğazıma düğümlendi.

Neden bunca karanlıkta aradım da
Bir tek ışığını görmedim?
Göğe baktım, gök kapalıydı;
Yere baktım, yol sisliydi;
Ben neredeydim, sen neredeydin?

Madem vardın,
Sessizce içimde duruyordun,
Hem de gözümün tam ortasında,
Niye bu kadar gizlendin?

Yıllar geçince anladım:
Gizlenen sen değil,
Körleşen bendim.
Ben kendi duvarlarımın yankısını
Senin sessizliğin sandım.

Şimdi anlıyorum,
Bütün bir ömrün ağırlığıyla:
Perdeleri örense bendim,
İncelten sendin,
Ben geç kalmış bir misafir,
Sen kapısı hep açık bir Rahim.