Pencere Şiiri - Servet Balıbey

Hey!
Şu sözü dinle bir azda dinlen
Bırak artık şu telefonu
Dışarda yer kar ve kış güneşi
Çığlık Çığlığa bütün duraklar
Soğuktan üşüyen çatının sesi
Gözyaşı damıtır eriyen karlar
Park halinde durmuş kardanaraba
Ötesinde ağaç donkalmış dal
Pencerede görsün güneş yüzünü
Rüzgarlar ağlatsın yorgun gözünü
Uzakta ki ova dümdüz bir bulut
İteliyor dağlar çöküyor bir sis
Kuşlar sürü olmuş mazara nefis
Batmakta güneşin başladı düşüş
Dişlersin dişini bu titreyişle
Soğuk vurmuş ciğer kuru öksürük
Vapur bağırıyor çağıran düdük
Koşturuyor baba elinde poşet
İşten çıkmış işçi elinde sepet
Işıklarda kuyruk duraklar insan
Buhar yükseliyor nefesler baca
Pencerede durmak yorsun dizini
İçeriye girmek kararsız bir his
Sigara içseydin bahanen vardı
Sigarasız efkar biraz gereksiz
Kapat pencereyi desin ev halkı
Soğutma yuvanı çek şu perdeyi