Patili ailem Şiiri - Ali Admış

Her gece yeni bir umutla yatıp,
Her yeni güne umutla uyanıyorum.
Köpeklerime bakıyorum,
Onları sevgiyle kucaklıyorum.

Aralarında huysuzu da var,
Uslusu da var,
Koca kulaklısı da var,
Prensesi de var.
Karameli var,
Sütlüsü var,
Paşası da var,
Kralı da var,
Bir de miniği var...

Bunlar benim canlarım,
Onları çok seviyorum.

Merhametle yaklaşıyorum onlara,
Kendi evladım gibi bakıyorum.
Yeri geliyor,
Beraber üzülüp beraber ağlıyoruz.
Yeri geliyor,
Beraber gülüp beraber mutlu oluyoruz.

Gözüm hep üzerlerinde;
Onlara bir şey olmasını hiç istemem.

Hepsinde kendimden bir parça görüyorum.
Bazen ben de huysuz oluyorum,
Bazen sütlü gibi yumuşak...

Birilerinin paşası,
Birilerinin kralı,
Birilerinin miniği olabiliyorum.

Kulaklarım da kocaman aslında,
Bazen çok uslu,
Bazen de karamelli bir hâlim var.
Ama en çok,
Onlara prenses gibi davranıyorum.

Çünkü onlar,
Dünyanın kirletmediği
En temiz kalpler...

Ve ben,
Onların sadece bakıcısı değilim;
Ali abisiyim.