Paris Sokakları Şiiri - Emre Doğan

Saçları o kadar az doğaldı ki
Güneş biraz daha kızarttı diplerini uca doğru
Saçları bir o kadar da kızıldı anladım
Anladım akıyordu renkler ne olursa olsun
Tutamazdın onları ellerinin içinden kayar, renkler duramaz
Saçların rüzgârda dağıldı bir fonksiyonun elemanları gibiydi
Sanki dokuz yüzlerin başında Paris sokaklarında
Opera binasının önünde afişler üst üste binmiş gibi
Sesler geliyordu bir kadın şarkıcıdan
Bir kadın şarkıcının sesini duyarak ilerliyor gibi Paris sokaklarında
Saçları öyle dağılmıştı rüzgâra karşı…

Ben daha önce hiç görmedim
Ama Paris’in sokakları benim kaldırımlarım olmuş
Onları ezmekten aşina ve köşeden dönünce nereye varacak yok
Bunları ezbere bilirim…
Saçlarının kokusu sonra burnuma dolunca
Paris, Paris olmaktan çıkınca
Bulaşıklar birikmişti sonra üst üste bir Eyfel olmuş,
Köpükten beyaz bir yalan uydurdum
Hayalimde saçlarını dağıtan kızı Paris’te bıraktım
Bulaşıkların üstü köpükten beyaz kuştan hafif
Beline dolamış bir sevgiliyi döner sokaklarında
Gece lambaları düştürür gölgelerini yanlarına
Ve bir fincan kahve içmesi bahane olur devamı için
Önümden geçmişti o güzel sesli bayan
Ne de sesler duymuştuk opera binasından..