Ben bozkırlardaki kurumuş otların arasındaki
küçücük bir papatyaydım.Yeşildim bahar benim,yaylalar,
dağ,dere orman bahçeler,
Ben papatyayım.Yağmurlar ben uyurum üzerime
yağar.Kar kırağı yorgan olur üzerimde.
Sıcaktır toprağım üşütmez beni.
Ve o gül yüzlü bahar güneşini
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta