Papatyam Şiiri - Muhsin Çelik

Muhsin Çelik
1

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Papatyam

soğuk bir güz akşamı
kalbim aklıma erişip,öldürmeye yelteniyor kendini
yanacağını bile bile
alevin acısını hissede hissede haykırıyor sevdiğini
haykırıyor ama
ne bir gören var,ne de duyan
ardından bir sızı başlıyor içimde
kalmıyor mecalim, etmeye feryat figan
ölüyor genç kalbim... ölüyorum
hiç bu kadar ağır kaybetmediğimi
hatta ve hatta
daha önce kaybetmediğimi hissediyor bedenim
ve ölüyor genç kalbim...
ölüyorum!

yalın kalmış duyguların içimdeki donuk kanı
ve kalbime kazıdığın ismin ısınır
ısınır hani hissedilir o vakit
soğur gecesi güzlerin
soğur virane tenin,bitap bedenin
mühürlenmeye mahkum gözlerin
ve de nicedir birikmiş
söyleyemediğin sözlerin

ne lale bahçesini,bir papatyaya değiştiğime pişman oluyorum
ne de papatyanın gidişinden ötürü ona düşman...
sadece bitiyor umudum
zoru sevmekten
kendi kabuğuma çekilmekten
ve imkansızı düşlemekten
artık sevmiyorum desem de papatyam...
seviyorum.
olsa da darmadağın sağım solum
hâlâ seviyorum.
senden sonra kalbimi mühürleyecek kadar çok seviyorum.

Muhsin Çelik
Kayıt Tarihi : 10.11.2018 10:13:00
Şiiri Değerlendir
ÖNCEKİ ŞİİR
SONRAKİ ŞİİR
Hikayesi:


sonu yalnızlık olacağı önceden bilinen bir filmin şiire aktarılmış hâli...

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!