Papatya Kır Çiçeği Şiiri - Özdemir Koca

İsmi Papatyaydı kızın bir dağ köyünde doğmuş,
Kırlara uzanıp Gökyüzünü seyretmeyi severdi,
Çok gecelerde kırlarda çok Yıldızlarla uyumuş,
Olsun yine de dağ köyünde ismi Papatya olmuş.

Ağaçlara tırmanırdı yalın ayak sürüm sürüm,
Çeşmelerde beklerdi sevdiklerini uzaklara dalıp,
Bir gün gelecekti en sevdiği Annesi Melek olup,
Olsun yine de dağ köyünde ismi Papatya olmuş,

Bayılırdı boyalarla resim yapmaya beyaz kağıda,
Kalbi beyaz kağıt gibi düşünceleri karışık olsa da,
Kuşları çizerdi en çok Kuş olup uçmuştu sevdikleri,
Olsun yine de dağ köyünde ismi Papatya olmuş.

Bir Bahar da mezarının taşına sarıldı Annesinin,
Diyordu keşke Annem şimdi yanımda olsaydı,
Tutsaydım sıcak ellerini neler neler vermezdim ona,
Olsun yine de dağ köyünde ismi Papatya olmuş.

Papatya gibi kırlara özgüydü yalnız yaşantısı,
Yaprakları bazen seviyordu bazen sevmiyordu öyle,
Oysa güp güp atardı sevmek için küçük yüreği.
Ne yazardı bir dağ köyünde adı PAPATYA da olsa.