Palyaçonun Hikayesi

Kasabanın kenarında değil,
unutulmuşluğun tam ortasında doğdum,
doğum saatimi kimse hatırlamaz
ama ilk yalnızlığımı iyi bilirim,
geceyle aynı beşikte büyüdük,
ışık bana hep uzaktan bakardı,
ben karanlığa adımı verdim.

Çocukluğum yarım bir masal gibiydi,
sonu hiç okunmayan,
annemin sesi ninni olurdu bazen,
bazen ağzında düğümlü bir dua,
babamın omuzları erken çöktü hayata,
elleri çalışmaktan değil,
susmaktan nasır tuttu.

Sokak lambaları ağıt yaktı bana,
ışıkları titrek,
ömrüm gibi,
her biri bir şahit,
her biri bir suskun dost,
insan kalabalığında
en çok onlara ağladım.

Sokak lambaları şahidimdir benim,
kaç gece onlara anlatmışımdır derdimi,
kimse duymadı diye utanmadan,
onlar da cevap vermedi ama
en azından kaçıp gitmediler,
insanlar gibi yüz çevirip,
“gül biraz” demediler.

Bana güldür dediler,
ben içimde gömülü mezarları gösterdim,
kimse bakmak istemedi,
kahkaha istediler,
ben boğazıma dolan çığlığı sundum,
alkışladılar,
çünkü acı uzaktan güzeldir.

Yüzüme renk sürdüler,
kırmızıyı kan sandım ilk başta,
meğer yara kapanmasın diye çizilmiş,
her gülüşümde biraz daha kanadı içim,
maskem ağırdı,
taşıdıkça ezildim,
çıkardıkça çıplak kaldım.

Bir zamanlar annemin dizlerinde
dünya dururdu,
şimdi dünya dönüyor,
ben yerimde sayıyorum,
babamın saçımı okşayan eli
şimdi toprağın altında,
ben hâlâ başımı uzatıyorum.

Sahnedeyim ama içimde perde kapalı,
ışıklar yanıyor,
ruhum karartma altında,
alkışlar yağmur gibi,
ama ben hep susuzum,
kalabalık ortasında
en tenha mezarlık benim içim.

İnsan kendi bedenine bu kadar yabancı olur mu,
aynaya baktığımda biri benden özür diliyor,
“sen bu hayat değildin” diyor,
haklı,
ben bir çocuğun hayaliydim,
büyüyünce
hayat oldum, o da yetmedi.

Gece olunca soyunuyorum yüzümden her şeyi,
kahkaha dökülüyor yere,
kimse eğilip almıyor,
acımı askıya asıyorum duvara,
sabah yine takmak için,
çünkü bu dünyada
çıplak acıyla yaşanmıyor.

Bir ağıt yaksın biri bana,
ama bağırmadan,
yavaş yavaş,
çünkü bazı acılar yüksek ses sevmez,
bir çocuğun mezarı gibi sessiz olsun,
üstüne bir oyuncak bıraksınlar,
adı unutulmasın diye.

Eğer bir gün gülmezsem bilin ki,
içimdeki çocuk uyanmıştır,
alkıştan korkmuştur,
ışığa çıkmak istemiyordur,
beni affedin,
çünkü bazı insanlar
çok güldüğü için ağlanacak hale gelir.