Özün Feryadı Şiiri - Sadık Kocabaş

ÖZÜN FERYADI
Aslanın mülküne, çakallar girmez,
Asil olan kanı, bozana lanet!
Gözü kör olanlar, gerçeği görmez,
Kendi öz yurduna, azana lanet!

Kibirden bir hırka, giyip de gezen,
Alimin sözünü, atana yazık!
Hakikat yolunda, bağı bozan,
Kendi öz aslına, çatana yazık!

Bülbülün durağı, gonca bir güldür,
Gidip de çöplükte, ötene şaşarım!
Aşkın meyvesi ki, sönmez bir küldür,
Bunu bir kenara, itene şaşarım!

Fitneyle dolanıp, ara bozanın,
Dili zehir saçar, özü karanlık.
Dostluk defterini, tek tek kazanın,
Menzili uçurum, sonu viranlık.

Hükmü veren belli, yazan bellidir,
Yazgıya sövüp de, taşana hayret!
Ruhun aynasında, her iş bellidir,
Böyle bir batakta, yaşana hayret!

Gençliği boş yere, yele savurup,
Bir hayal peşinde, bitene yanarım!
Vicdanın nârıyla, özün kavurup,
İnsanlık mülkünden, gidene yanarım!

Ar damarı çatlak, namusu yük sayar,
Şerefin haysiyetin, satana nefret!
Kendi elleriyle, kuyuya kayar,
Karanlık zulmette, yatana nefret!

Menzilimiz haktır, yolumuz çetin,
Eğri olanlarla, işimiz olmaz!
Sözümüz demirdir, özümüz metin,
Kalemsiz Şair’le, düşümüz olmaz!