Özümden akanlar 2 Şiiri - Tarık Ağalar

Bu bir zemheri vakit manifestosudur.
Aşkın rengi soldu sen gitmeyi ilk düşündüğünde.
Tadı kalmadı en sevdiğim yemeklerin.
Gittiğim şehirler tarumar,
Baktığım manzaralar vasat.
Sonra sen gittin bedenin kaldı sadece.
Nefes alan bir cesedin soğukluğu ürpertti ruhumu.
Sana her dokunduğumda kalbimdeki kan kurudu sanki.
Uğrunda dünyaya meydan okuyan merdi meydan ben.
Varlığını benden esirge diye baktım gözlerine
İnsan eksiktir diye uyanırım her sabaha.
Fakat bir sabah insan fazlaykende eksiktir diye uyandım.
O bedbaht sabahtan sonra hiçbir şey, hiçbir işe yaramadı yaşamak serüvenimde.
Ruhunun benden uzaklarda kanat çırptığı her yerden nefret ettim.
Benden koptugun yerden ayrılmadım.
Başka bir yerde bana yabancı gibi bakmandan ölesiye korktum.
Bu bir zemheri vakit vasiyetir artık.
Senden bana miras kalan bir ayrılıkla,
Pamuktan libaslarla sardığım yaralarla,
Ve burnumda bir ceset kokusuyla yaşıyorum artık.
Kelimelerin kifayetsiz kaldığı bir anlamsızlıkla ömür sürmekten yoruldum artık.
Ömrümün kalıpları arasında sıkışmaktan,
Çaresizliğin kollarında bir avunma sebebi aramaktan,
Seni içimde yaşatmak için gösterdiğim çabadan
Ve kalbimi sensizliğe alıştırmak için öğütlemekten yoruldum artık..