Özüm Şiiri - Yunus Said Destebaşı

Kalabalıkların içinde sessiz bir yolcuyum ben,
Ne tam anlatabildim kendimi, ne de vazgeçtim söylemekten.
Yüzümde görünen sadece gördüklerinizdir,
Asıl ben, yüreğimin derinliklerinde saklı bir hikâyeyimdir.

Özüm; ne makamla büyür ne de sözle küçülür,
Bir damla vicdanda, koca bir ömür gizlidir.
Düşsem de yeniden kalkmayı bilen bir inadım vardır,
Çünkü insanı ayakta tutan, özündeki umuttur.

Kimi zaman bir garibin duasında bulurum kendimi,
Kimi zaman bir çocuğun gülüşünde.
Dünyanın bütün gürültüsü susar bir anda,
Kalbim yalnızca insan kalabilmenin sesini dinler içinde.

Ben servetle ölçülmem, alkışlarla da değişmem,
Rüzgâr hangi yöne eserse essin kökümden vazgeçmem.
Çünkü öz dediğin; aynaya bakınca görünen değil,
Kimsenin görmediği yerde de doğru kalabilmektir.

Bir gün adım unutulsa da mesele değil,
Yeter ki ardımda güzel bir iz kalsın.
Toprak herkesin son durağıdır nasılsa,
Ben özümle yaşayıp özümle anılayım.

Yunus Destebaşı