Öznelsellik Şiiri - Mehmet Yilmaz 13

Seninle her geçen gün tekrar doğuyorum
Hatalarımdan arınıp
Temiz bir benle çıkıyorum o telefona
Başucunda çalmasını beklerken
Aniden
Bir susku izleği sis gibi çöktü
Konuşmaz olduk
Birbirimize bakmaz olduk
Yabancılaşmışız, birbirimize karşı
Halbuki, yanağından öpmeden uyutmazdım seni
Nerede o, eski günlerin anısına, sözü
Kıymet bilmez insanlar
Söküp aldı yıllarımızı
Bir bilinmez için beklettiler aylarca
Sonu nasıl biter,
Başlangıcı olmamışken sonunu düşünmek
Aşık olduğunun kanıtıdır işte
Aşıklar, şairler, medzuplar
Hiçbirinin bir başlangıcı yok
Başlangıcı olmayanın üzerine yazıp çizerler hep
İstedim bir başlangıcımız olsun
Bu basmakalıp standartlardan uzaklaşalım
Bizim çizdiğimiz bize has bir başlangıç
Sonunu, gelişimini düşünmeden
Adsız, taslaksız …
Sokak sanatçıları misali
Durak durak gezelim
Kendimize uygun bir kurgusal mekan bulalım
Kendi öykümüzü kurgulayalım
Senle ilk oturduğumuz yerden kurgulayalım
Güzelleştirelim
İlklerimizi unutmayalım
Şiirlerimizi, bakışlarımızı, sözcüklerimizi …
Gözlerini
Tasviri edebi olarak güçtür
Kelimelerin anlatmada yetersiz kaldığı
Dokuların hissizleştiği
Bedenin aniden donup kalmasına sebebiyett veren gözlerini
Bunca zaman niye
çalıp gitmedim
Mahkeme salonuna çağrılmadım
İfademi alan memur anlatamadım
Mecnun sandı birkaç kere dinledi
Nazar çıkaracak idi
İfade sırlandı
İfademiz sırlandı
Muhabbetimiz sırlanmıştı
Sırrı keşfedemedik
İstiharede ifşa olur sırlar
İstihareye yatalım, uyanmayalım